Last of lust?

Het zijn bijzondere beurstijden. Onzekerheid regeert de financiële markten en veel beleggers lijken het spoor volkomen bijster. Op maandag las ik dat Nederlandse pensioenfondsen de beurs mijden.

Er is volgens hen teveel turbulentie van genoteerde beleggingen en dat schijnt een veel hoger risicoprofiel op te leveren dan niet-genoteerde investeringen waar je niet dagelijks een benaderde waarde van kunt berekenen.

Private-equity-belegger Waterland doet er zijn voordeel mee. Op dinsdag lees ik dat deze specialist in ‘niet genoteerd’ in recordtijd 1,1 miljard euro contracteert bij professionele beleggers. En wat doet Waterland? In dezelfde krant lees ik vijf pagina’s verder dat indirect wordt deelgenomen in Omega Pharma.

“Maar dat is toch een beursgenoteerde onderneming?”, hoor ik u denken. Dat klopt, maar Omega Pharma-oprichter Marc Coucke is druk doende zijn onderneming van de beurs te halen via een openbare bieding en kan daarbij de steun van een kapitaalkrachtige partner goed gebruiken.

Last of lust
Is dit het begin van een trend? Ik denk van wel. Zeker op Euronext Amsterdam lijken de meeste genoteerde ondernemingen tegen de huidige waardering meer de lasten dan de lusten van hun beursnotering te ervaren. Ga maar na: pers- en analistenbijeenkomsten leggen een stevige claim op de dure tijd van topbestuurders, die effectiever kan worden aangewend door zich volledig op de onderneming te focussen.

Dit zou betekenen dat wij de komende periode verrast zullen worden door biedingen op beursgenoteerde ondernemingen, die door verkopen van pensioenfondsen tegen behoorlijke discounts ten opzichte van hun fair value een aantrekkelijk doelwit zijn van private equity investeerders met diepe zakken.

Daarnaast zullen corporate raiders zich ook aan de poort melden. Strategische kopers zijn anno 2011 aanzienlijk beter gefinancierd dan in de vorige crisis van 2008-09 en kunnen desgewenst snel schakelen.

De goed presterende beursgenoteerde ondernemingen zullen daarentegen hun sterk afgenomen beurswaarde terecht als een (bedrijfs)risico ervaren. Want niet elke toenadering van buitenaf zal con amore zijn.

Een ding staat vast: de koersvolatiliteit zal voorlopig hoog blijven. Wie deskundig analyseert en handelt naar de uitkomsten, kan juist in bijzondere tijden jaloersmakende rendementen realiseren.

Willem Burgers is van 1978 tot en met 1987 werkzaam geweest als fondsbeheerder bij de Robeco Groep. In de periode 1988 tot medio 1990 was hij hoofd research bij Van Meer James Capel, een dochteronderneming van HSBC Bank. Van september 1990 tot medio december 2002 was Willem Burgers managing director van het Orange Fund, een fonds actief op het gebied van Nederlandse smallcaps. Sinds 2007 is hij lid van het beheerteam van het Add Value Fund. De informatie in zijn columns is niet bedoeld als professioneel beleggingsadvies of als aanbeveling tot het doen van bepaalde beleggingen.

Het Add Value Fund heeft long posities in Aalberts Industries, Brunel, Hunter Douglas en Ten Cate. Enkele personen van het beheerteam hebben door het participeren in het Add Value Fund een beperkt indirect belang in bovengenoemde aandelen. Columnist Willem Burgers heeft een longpositie in aandelen Ahold. Keijser Capital Asset Management B.V. is de beheerder van Add Value Fund N.V. en is als vergunninghouder opgenomen in het register dat door de Autoriteit Financiële Markten wordt gehouden. Het prospectus en de financiële bijsluiter zijn beschikbaar op de website Add Value Fund. De waarde van de activa van het Add Value Fund is afhankelijk van ontwikkelingen op de financiële markten en kan als gevolg van het beleggingsbeleid sterk fluctueren. In het verleden behaalde resultaten bieden geen garantie voor de toekomst.