login/registreer om te reageren    mail dit artikel    print dit artikel

Als de Dollar Valt - voorpublicatie

Vandaag presenteerde Willem Middelkoop zijn boek Als de Dollar Valt, Wat bankiers en politici u niet kunnen, durven of willen vertellen. Op IEX.nl leest u een exclusieve voorpublicatie uit dit boek, met een, zeg maar gerust, verontrustende kijk op een opvallend actueel thema.

Binnenkort introduceren we, in combinatie met IEX magazine een bijzondere aanbieding voor IEX-lezers. Houd deze site en het komende nummer van IEX magazine in de gaten. Hieronder leest u een door Willem zelf bewerkte versie van Hoofdstuk 1.
Redactie IEX

Als de Dollar Valt - Hoofdstuk 1

Sinds wanneer is de dollar de wereldreservemunt?

Toen de Verenigde Staten in 1944 zeker wisten dat ze als overwinnaars uit de Tweede Wereldoorlog tevoorschijn zouden komen, besloten ze dat het tijd was om daar optimaal van te gaan profiteren, ze konden hun wil opleggen aan een groot deel van de wereld.

In kleine kring was besloten de rest van de wereld een nieuw geldsysteem te verkopen dat de VS voor tientallen jaren een enorme voorsprong zou geven. Tot 1940 was de Amerikaanse economie vooral intern gericht, maar nu waren Amerikaanse bedrijven klaar om te gaan profiteren van de wereldmarkten.

De ministers van financiën uit vrijwel alle toonaangevende landen van de wereld werden in Bretton Woods, een Amerikaans conferentieoord in de bossen van Mount Washington, New Hampshire, uitgenodigd voor een congres over een nieuw financieel systeem.

Daar werd afgesproken dat alle nationale valuta voortaan gedekt zouden worden door de dollar in plaats van goud. Het dollarsysteem werd ‘verkocht’ door te beloven dat de dollar door andere landen altijd omgeruild kon worden voor goud.

De dollar werd ‘as good as gold’. Sindsdien worden alle grondstoffen in dollars verhandeld. Alle landen moeten dus dollars kopen om uiteindelijk die grondstoffen te kunnen kopen. Hierdoor is er een permanente vraag naar dollars ontstaan, die ook nog eens de nationale valuta van andere landen dekt. Vroeger speelde goud deze rol.

Wereldwijd bestaat hierdoor inmiddels rond 65 procent van al het geld in de centrale bankkluizen, de nationale reserves, uit dollars. Sommige schattingen gaan ervan uit dat inmiddels ook onze pensioenpremies voor ongeveer 30 procent in dollars zijn belegd. Hierdoor kregen de Verenigde Staten een enorm dominante positie in de wereld, omdat zij als enige die dollar vrijwel gratis kunnen drukken, terwijl iedereen hem moest kopen om grondstoffen te kunnen kopen.

In 1944 ging iedereen dus akkoord en de dollar werd de officiële wereldreservemunt. Daarnaast werden het Internationaal Monetair Fonds (imf) en de Wereldbank opgericht.

Wie mag de dollar drukken?

De Amerikaanse grondwet stelt expliciet dat de overheid het geld munt, maar sinds 1913 is dit privilege overgeheveld naar de commerciële banken. Dollars worden sindsdien op veel plaatsen in de wereld gedrukt, maar formeel mogen alleen de VS dollars drukken. Om preciezer te zijn, sinds de Federal Reserve Act van 1913 mag alleen de Amerikaanse centrale bank, de Federal Reserve (Fed), dollars creëren.

De Federal Reserve heeft dus het monopolie op het drukken van de dollar. Zelfs de Amerikaanse regering moet geld bij de centrale bank lenen om de begrotingstekorten te financieren. De rente over al deze schulden levert een groot deel van de winst voor deze banken. Wie de dollars mag drukken, heeft dus de feitelijke macht.

Hoe is de Federal Reserve ontstaan?

Onder aanvoering van John Pierpont Morgan, de grondlegger van JP Morgan, werd in 1912 in het geheim vergaderd op zijn privé-eiland Jekyll Island. Een zevental topbankiers reisde naar het eiland met een privérijtuig van een bevriende politicus.

De tocht moest strikt geheim blijven en daarom werden alleen voornamen gebruikt. De aanwezigen waren afkomstig uit de rijkste Amerikaanse bankiersfamilies en de Rockefeller groep. Ook de Europese bankiershuizen Rothschild en Warburg waren vertegenwoordigd.

Samen bezaten deze bankiers maar liefst 25 procent van alle wereldwijde bezittingen. Ze bespraken hoe ze het monopolie over de dollarcreatie naar zich toe konden trekken door een centrale bank op te richten naar Europees model, maar dit idee aan publiek en politiek te verkopen als een overheidsoperatie.

Daarom moest een betrouwbare naam worden bedacht: The Federal Reserve. Hoewel de naam Federale Reserve anders doet vermoeden, is de bank geen eigendom van de staat maar privébezit van een aantal grote banken. Het Federal Reserve System is in 1913 ingesteld na hervormingen in het bankensysteem door eerdere financiële crises.

De commerciële banken wilden bescherming, structuur en hulp in de vorm van zelfregulering. President Wilson wilde dat de federale overheid zeggenschap zou krijgen in het kapitaal. Zo werd een compromis gesloten en kwam men uit op een stelsel van twaalf regionale Federal Reserve Banks, dat de banken in die regio zelf zouden runnen.

Hoe werd het plan aan politici en publiek verkocht?

Via bevriende politici werd het plan door de Amerikaanse Senaat en het Huis van Afgevaardigden geloodst. Senatoren werden ingeschakeld om collega’s te overtuigen en op kerstavond 1913 werd gestemd over het Federal Reserve System. De stemming over de Federal Reserve Act was bewust op die avond gepland, zodat veel volksvertegenwoordigers niet aanwezig zouden zijn en daardoor niet tegen konden stemmen.

Vooral onder democraten bestond grote weerstand tegen het plan. Congresleden die wel aanwezig waren, bleken vaak niet goed op de hoogte van de precieze gevolgen van het Federal Reserve System. De bankiers hadden bewust een voor politici moeilijk te begrijpen systeem bedacht, zodat de echte bedoelingen gemaskeerd konden blijven.

Het plan slaagde en door het aannemen van deze wet kregen de bankiers de beschikking over alle bankreserves in het hele land. Uit de voorpaginaverhalen de dag erna viel nergens op te maken dat er een nieuwe centrale bank zou worden opgezet. Om het publiek ervan te doordringen dat er sprake was van een nieuw overheidsorgaan werd lang nagedacht over de juiste naam.

In de plannen werd niet gesproken over een nieuwe centrale bank, dat woord kwam nergens voor. Het wetsvoorstel dat werd gepresenteerd sprak over het bundelen van de afzonderlijke bankreserves in het Federal Reserve System. Door het woord ‘Federal’ te gebruiken klonk het alsof het hier om een overheidsinstantie ging, een beeld dat bewust werd nagestreefd.

Daarom was er in het plan sprake van een federatie van autonome districten. Op die manier werd bovendien de aandacht afgeleid van de feitelijke concentratie van macht bij de bankiers uit New York.

Hoe kan een centrale bank privébezit zijn?

Vroeger waren centrale banken in handen van rijke banken (lees particulieren). Pas in de loop van de twintigste eeuw kwamen de meeste centrale banken in handen van de overheid. Nog steeds is 100 procent van de Zwitserse centrale bank en 50 procent van de Belgische centrale bank in handen van private aandeelhouders.

Wie wil kan er morgen een aandeel in kopen. Dat kan bij de Federal Reserve niet. Hier zijn de aandelen in handen van vooral de commerciële banken op Wall Street. Eigenlijk is de Amerikaanse Federal Reserve dus niet een stelsel van centrale banken, maar een stelsel van commerciële banken dat zich voordoet als nationale bank.

Stem of voeg toe aan :

Reacties van lezers

andromeda 68 - 18 aug 08, 19:26 http://online.wsj.com/article/SB121901927922648261.html?mod=opinion_main_commentaries

andromeda 68 - 18 aug 08, 17:21 Interessant stuk , een bank die zijn eigengeld drukt het moet niet gekker worden , pure fraude

pcrs7 - 18 aug 08, 09:27 Willempie3 schreef: Gecorrigeerd voor inflatie natuurlijk. En ook even het bedrag wat nodig was voor Regime-change 1939-1945 in Europa en Japan. Want voor wat hoort wat. W3 Niet meer dan redelijk lijkt me, maar welke inflatiecijfers worden er gebruikt? CPI?

Willempie3 - 18 aug 08, 08:57 pcrs7 schreef: Marshallhulp gecorrigeerd voor inflatie, of het originele bedrag? Gecorrigeerd voor inflatie natuurlijk. En ook even het bedrag wat nodig was voor Regime-change 1939-1945 in Europa en Japan. Want voor wat hoort wat. W3

pcrs7 - 18 aug 08, 08:09 Marshallhulp gecorrigeerd voor inflatie, of het originele bedrag?

Willempie3 - 18 aug 08, 05:17 Ik denk dat ze op de laatste G-8 besloten hebben dat de Marshalhulp terugbetaald moet worden om de Dollar te redden van de ondergang. Dus is Europa de weg ingeslagen die Japan al eerder nam: Eigen valuta bijdrukken bijdrukken om Dollars op te kopen. Voordeel is ook dat de Euro niet te duur wordt en de Europese export dus beschermt wordt. Nadeel ? Inflatie. Maar die kun je wegmoffelen in de statistieken. W3.

Amor Arrows - 18 aug 08, 03:00 Howdy, Holy cow, now jouw Euro in 't nauw, zo flauw in de kou, Dollar takes a bow, met Dow in tow, in opbouw zou gauw weer $$ = POW WOW! en Euro LOW >--:-)-->

simi500 - 19 mrt 08, 09:50 Nog wat geduld en voor paar goudstaven koop ik zo een groot hok op Cade Cod.

smith&jones - 19 mrt 08, 09:28 Laat maar lekker gebeuren. Nu al kosten schitterende huizen op Cape Cod 300.000 dollari's. Crashed de dollar nog veel verder, dan gaan we zeker huisjes kijken. S&J.

izdp - 19 mrt 08, 02:09 En laat dit nu net het medicijn voor de us zijn. Het spelletje werd vroeger veelvuldig door italie gespeeld: de lire devalueren om zo via extra gegenereerde export het "binnenlands" falen te compenseren. Geen wonder dat ze de euro haten ;-) Past nu uitstekend voor de vs. Binnenlandse extra bestedingen liggen wat moeilijk door wat schuldjes hier en daar en nu kan dat met die goedkope $ en hun lenige industrieele kracht razendsnel in het buitenland gevonden worden. Zou me verbazen als ze dat niet zouden lukken.

login/registreer om te reageren    mail dit artikel    print dit artikel