Met een zekere nederigheid kijk ik naar wat zich op dit moment voltrekt, waarbij ik mij openlijk afvraag waarom de markt reageert zoals die reageert. De situatie waarin wij thans verkeren doet mij - ik spreek voor mijzelf! - denken aan het gestaar van een hert in de op hem af komende koplampen van een auto, de mensen die bij een aardbeving als versteend blijven staan in het flatgebouw, de ziener die de verkeerde toekomst voorspelt na een blik in de verkeerde glazen bol. Gisteren reed ik naar Antwerpen om een portie van dat vermaledijde barbaarse metaal te halen, omdat ik ook niet goed weet wat van waarde is als het schip eenmaal op de klippen van een mij onbekend landschap is gelopen. AEX en andere indices prijzen zich rijk en ik deel niet mee in de feestvreugde, omdat ik gelukkig voor dat feest en de genodigden ongelijk heb en ik degene ben die eenzaam kijkt uit het raam van het zelf door mij gekozen parallelle universum :-)