Ik weet dat wat BJL hierboven schrijft de algemeen aanvaarde wijsheid is en ik weet ook dat wat ik hieronder ga schrijven pure ketterij is voor vermogensbeheerders dus wie daar niet tegen kan, moet hier maar stoppen met lezen.
Als je al een eigen huis hebt, zit je al zwaar overwogen in vastgoed en nog met een enorme leverage ook. Naar mijn idee is het zinloos en riskant om dan daarnaast nog eens in vastgoed te gaan beleggen.
Weet ik hoeveel aandelen kopen om maar in alle hoeken van de wereld te zitten, is naar mijn idee overdreven. Als je een paar multinationals koopt dan doe je al mee in Europa, VS en emerging markets want die zitten al overal. Je kan een Chinese lampenfabriek kopen, maar Philips is daar ook gewoon actief.
Je hebt spreiden, maar je hebt ook versnipperen. Over al te veel dingen verspreiden voegt op een gegeven moment niks meer toe, behalve dan kosten. Je zit dan effectief overal in voor een snippertje en je verliest overal weer een klein stukje provisie. Met een ETF valt dat wel mee trouwens. Maar houdt dan het aantal ETFs beperkt zou ik zeggen.
Het nut van obligaties zie ik nooit zo, tenzij je miljoenen te verspijkeren hebt. Als je dat niet hebt, zou ik als buffer een stukje spaargeld aanhouden op een goede spaarrekening. Dat is flexibeler, gemakkelijker hanteerbaar en je zit niet fondsbeheerders rijk te maken.
Als je nooit slechte jaren wil accepteren, zul je ook nooit goede jaren hebben. Beleggen is nu eenmaal risico opzoeken. Wel op een verantwoorde manier natuurlijk maar je moet jezelf niet wijs gaan maken dat je geen risico neemt.
Hoe dan wel vraag je je af. Ik zou gewoon naast een spaarrekening een stuk of 10 aandelen van goede, degelijke, niet te hoog gewaardeerde multinationals die een goed dividend betalen kopen. Als je dat niet vertrouwt, gewoon één of twee ETFs van brede indices. Meer niet. Gewoon simpel houden. En zo weinig mogelijk transacties maken.