Geachte heer Schaap,
Ik heb besloten uw stuk niet te lezen. Er ligt een doek over uw stuk. Ik heb alleen maar zicht op een frame waarin ik deze letters laat verschijnen.
Ik visualiseer wat er onder de doek staat. Ik zie, ik zie, ik zie, ik ZIE dat u aangeeft dat er meer geld moet worden bijgemaakt om de kredietcrisis te bezweren.
Ik deel deze mening, maar slechts tot op zekere hoogte, waarmee ik wil aangeven dat de uitvoering van monetaire politiek alleen plaats mag vinden als het personeel van alle commerciële financiële instellingen, waaronder ook vallen ratingbureau's, zoals Fitch, bijvoorbeeld door het IMF vastgestelde en openbaar gemaakte vaste salarissen ontvangen, met een verbod op het vervullen van nevenfuncties alsmede een verbod op (in)directe speculatie, met een onafhankelijke accountantscontrole daarbij uiteraard!
Middels deze constructie moet gewaarborgd worden dat monetaire politiek en de uitvoering daarvan niet haar doel: het dienen van het algemeen belang, voorbijschiet. Ik wil eenvoudigweg onder andere niet meer zien dat banken, met geld van de centrale bank - lees onder meer ook: geld van de belastingbetaler - de markt manipuleren over de ruggen van onder anderen particuliere spaarders en beleggers.
Er zijn met aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid genoeg gekwalificeerde mensen te vinden die het werk van de bankmannetjes willen overnemen voor een heel goed, maar wel vast en openbaar te maken salaris, zodat zij niet, net als de bankmannetjes in bekoring komen om ongebreideld en onverantwoordelijk met ANDERMANS geld te gokken teneinde hun eigen portemonnee nog meer te spekken. Banken moeten meer dienend worden, dan nu het geval is.
Kortom, monetaire politiek en de uitvoering daarvan kan eerst verdere doorgang vinden zodra de commerciële financiële instellingen daar niet langer op de huidige wijze garen bij (kunnen) spinnen.