Het gaat er niet om óf er oppositie was, het is de vraag hoe sterk die oppositie was. Eén kamerlid van CDA klinkt als een uitermate zwakke oppositie.
Op de opiniepagina's van het NRC waren de verhoudingen precies eender. Natuurlijk waren er waarschuwingen te lezen. Waarschuwen is altijd goed.
Maar de artikelen die als insteek hadden dat toetreding van Griekenland, en eigenlijk het hele Europroject, feitelijk niet kon functioneren, dat soort artikelen waren op de vingers van een hand te tellen.
Politiek is een opportunistisch spelletje, dat geloof ik. Als de zaken besloten zijn dan worden ze door de politiek beklonken. Hoe zou dat bij de Denen zijn gegaan? Bevolking eigenlijk voor toetreding, maar via een slinkse reclamecampagne evengoed om de tuin geleid?
En hoe verhoudt jouw beschuldiging dat de politiek haar eigen wil doordrukte, zich tot de tegenwoordige beschuldiging dat de politiek haar oren te veel naar het electoraat laat hangen. En geen leiding geeft?
Nee, de euro is de uitkomst van een proces dat begon met de Duitse eenwording. Thatcher eiste het. En nadat GB in 1992 uit de EMU gespeculeerd is vanwege een te hoge Duitse rente, was de wens alleen maar sterker om Duitsland te beteugelen. Hoe kun je dat beter door hun munt te verzwakken via een koppeling aan chronische schuldenlanden?