Er is een gezegde onder schakers dat je een partij nooit kan verliezen door één fout te maken. Je moet er minstens twee maken. Welnu, wanneer ik de nieuwsstroom de laatste tijd bekijk kom ik op tenminste vier fouten, of tenminste tamelijk zwakke zetten.
De eerste misser is de voorkeursbehandeling die de Europese Centrale Bank (ECB) bij de Griekse knipbeurt heeft gekregen. Moesten schuldeisers in voorkomende gevallen genoegen nemen met het inleveren van driekwart van de economische waarde van hun vordering, de belangen van de ECB bleven ongemoeid.
Sterker nog, de ECB had die obligaties op de tweedehands markt tegen een flinke discount gekocht en gaat zelfs winst maken op haar interventies! Het waarschijnlijk onbedoelde neveneffect van de voorkeursbehandeling van de ECB, is dat interventies op de tweedehands markt aan effectiviteit gaan inboeten.
Wordt de ECB namelijk belangrijker dan schuldeiser, dan neemt de omvang van de mogelijke knipbeurt navenant toe. Immers, om de ECB uit de wind te houden moeten overige schuldeisers harder aangepakt worden, mocht het tot een knipbeurt komen!
Per saldo gaan de financieringskosten voor zwakke lidstaten door dit precedent omhoog en het arsenaal van de overigens niet voor één gat te vangen ECB is in feite ingekrompen.
Een tweede misser is de “soevereine” beslissing van het soeverein Spanje om zonder overleg af te wijken van het eerder met de Europese Unie overeengekomen bezuinigingstraject. Wij rekenen op uw begrip!
Beleggers houden niet zo van dat woordje “soeverein” omdat het al snel doet denken aan het gezegde: wanneer je geld leent aan een soeverein, moet je niet gek opkijken dat je als een onderdaan zal worden behandeld.
Kunnen we binnenkort nog meer “soevereine” beslissingen van de Spaanse regering verwachten?
Een derde misser is de minimalistische variant die gekozen is voor de vergroting van het Europese veiligheidsnet. Na die twee LTRO’s (wat overigens een geniale zet van de ECB was) dachten Europese leiders blijkbaar dat ze weer even achterover konden leunen.
Inclusief alle al uitstaande programma’s is met veel pijn en moeite de gewenste één biljoen bereikt, maar dan moet je wel in dollars rekenen en niet in duurdere euro’s.
Enfin, voor de zekerheid is in het persbericht de lezers nog even gewezen op die “one trillion USD” in de hoop dat dit een verpletterende indruk in bijvoorbeeld Brazilië en China gaat maken en het Internationaal Monetair Fonds (IMF) dus binnenkort ook mega over de brug komt.
Waarom ze het ook gemakshalve en uit beleefdheid niet naar yuans hebben omgerekend is mij een raadsel.
Een vierde zwakke zet komt voor rekening van voorheen super Mario Monti. Bij voorgenomen hervormingsmaatregelen van de Italiaanse arbeidsmarkt (waarbij het bijvoeglijk naamwoord “scelerotisch” zeker geen overdrijving inhoudt) heeft hij inmiddels zoveel water bij de wijn gedaan, dat de druivensoort niet meer te traceren is.
Dit is een riskante zet. De impliciete deal om de euro overeind te houden is immers: aanbodkanthervormingen in het Zuiden in ruil voor subsidie.
Die aanbodkantmaatregelen zijn noodzakelijk om de eurozone meer te laten lijken op een optimaal valutagebied uit de studieboekjes en de voorwaarden te scheppen iets tegen het behoorlijk uit de hand gelopen betalingsbalansprobleem te doen.
Krachtzet
Al met al krijg ik de indruk dat de Europese stelling op het schaakbord aardig is verslechterd. Het wordt weer eens tijd voor een krachtzet. Nu kan een partij natuurlijk ook gered worden door een blunder van de tegenpartij.
Maar om nu op een dergelijk “sportief gebaar van de tegenpartij” in het geval van financiële markten te gaan hopen?
Léon Cornelissen is Hoofdeconoom bij vermogensbeheerder Robeco. De informatie in zijn columns is niet bedoeld als professioneel beleggingsadvies of als aanbeveling tot het doen van bepaalde beleggingen.Hij houdt uitsluitend posities in open-ended-beleggingsfondsen aan.
Even vanuit een filosofisch oogpunt. Politici hebben een dubbele moraal, meerdere tegengestelde belangen. Dit moet uiteindelijk altijd misgaan omdat slechts diegenen die zich zullen focussen op het goede doel, de juiste oplossing dit zullen bereiken. Focussen wordt beloond.
Grappige beeldspraak, maar slaat als een tang op het varken. Het schaakspel heeft duidelijke spelregels en kent slechts twee spelers die de stukken mogen verschuiven. Tja, alles is blijkbaar aan inflatie onderhevig, bedankt Rabeco.
Dat Cornelissen het fout vindt als de ECB uit de wind gehouden wordt is goed voorstelbaar. Minder kosten bij de ECB betekent immers ook meer kosten bij zijn bank. Zou de ECB echter niet uit de wind gehouden worden, dan zouden de lasten daarvan komen voor de burger die niet heeft belegd in zuidelijke landen (bedacht moet worden dat de ECB slechts leningen heeft gekocht om de marktrente in gewenste richting te manipuleren en niet als belegging/belegger). De banken intussen -waaronder Cornelissens Robeco- hebben wel degelijk belgd in die landen en zouden dus -net als iedere belegger hun verlies gewoon moeten nemen en niet willen afwentelen op de belastingbetaler.
Om een schaaktoernooi te winnen zul je een strategie moeten hebben.
De enige strategie van Europa is tijd winnen.
Leuk een overwinning of remise in de eerste rondjes, maar zwaar onvoldoende voor de finale.
Franse verkiezingen, Griekse verkiezingen en een Iers referendum komen eraan, en volgens mij heeft alleen Duitsland een plan B: een noodfonds voor haar bancaire sector en goedgekeurde wetgeving om de Euro te verlaten maar gelijktijdig in de EU te blijven.
Aangezien iedereen in de Eurozone in de onderhavige Eurocrisis van noord tot zuid grote risico's loopt, er hoeft maar iets te gebeuren waar de financiële wereld geen vertrouwen in heeft en de euro komt in een vrije val zodat het voor Rusland mogelijk wordt om bijvoorbeeld Rotterdam als ijsvrije haven voor een appel en een ei op te kopen waardoor een groot deel van de werkende bevolking van Rotterdam en omstreken in het land dat helaas in de wereld op nummer 1 staat als land met de meeste schulden per inwoner in de gaarkeukens van Rusland in de rij moet gaan staan, en dus iedereen in de Eurozone zich op een gegeven moment al dan niet in slapeloze nachten gaat bezighouden met een soort plan B, is er in de Eurocrisis een plan B, waar kan ik het eventueel overgebleven geld in een soort plan B het beste (be)leggen, gaat het m.i. niet aan om de auteur van het artikel, van welk artikel ik als leek, behalve het feit dat “one trillion USD” een heleboel centjes is, helaas niet zo veel van begreep, als hoofdeconoom bij het in Rotterdam gevestigde Robeco in de Eurocrisis deze mogelijkheid om naar een plan B te zoeken voor zover er überhaupt een plan B bestaat te ontzeggen.
@ Theo,
Hoezo onbegrijpelijk?
1 Voorkeursbehandeling ECB
2 Spanje komt afspraken niet na.
3 stabiliteitsfonds is te dun
4 Italië komt afspraken niet na.
Onbetrouwbaarheid = slecht voor het vertrouwen der financiële markten = een lange weg terug te voet.
Je hebt overigens gelijk dat er niets nieuw gemeld is. Cornelissen had nog kunnen zeggen: "Eurobonds." Maar ook dat was niets nieuws geweest.
Er valt sowieso weinig nieuws te lezen omtrent dit thema.
Wel heb ik de indruk dat Spaanse producten tegenwoordig permanent in de aanbieding zijn. Dat is het goede nieuws. Freixenet cava voor €3,99! Ivm met De Crisis cava drinken ipv Rosé.
Wat een bullshit! Ik zap gauw naar een forum waar minder vooroordelen zijn.
Grtn Bir
@Groenvoer Bedankt voor het goede nieuws! De Albert Heijn is tot 22.00 uur open, ik ga dit strohalmpje gelijk proberen en als het iets is drink ik op all the suffering people, so including the suffering people in the EU countries Germany, France, Belgian, Spain, Ireland, Greece and so forth, and of course, last but certainly not least, so also not to forget in Brussels, the suffering people in the Netherlands, of Europe!
@ Groenvoer Namens all the suffering people in all the suffering countries of the Eurozone in the Eurocrisis: thanks for your clear information!
@pcrs7 Vanuit een filosofische oogpunt bezien is het mijns inziens helaas wel zo dat "wij" helaas pindakaas "de overheid" zijn, die een monopolie op het gebruikmaken van geweld heeft, maar zonder welke overheid het ook goed mis kan gaan, zie bijvoorbeeld de Enron toestanden in Californië, dus je zou mijns inziens kunnen zeggen dat als je niet een helder plan B hebt klaarliggen waar je voor een duurzame toekomst iets mee kan, bijvoorbeeld zoals Groenvoer dit in duidelijke taal heeft aangereikt, of verhuizen naar een andere overheid, het zonder een dergelijk plan inderdaad goed mis kan gaan, wat mijns inziens een doorsnee onderdaan in de Eurozone, hoe dit verder door beroepsfilosofen en andere deskundigen op enig moment in de geschiedenis van de mensheid ook gewend of gekeerd wordt, niet zou moeten willen.