Van het forum van Wigo:
Hoewel we in onze regio gewend zijn geraakt aan het “schuld met schuld vergelden”, komen er intussen van buiten het euro- en dollardebiet signalen die duiden op een sterk toenemende afkeer van de verkrachting van de koopkracht van ’s werelds belangrijkste munten. “Onze” centrale bankiers herkennen zich formeel niet in hun weerzinwekkende werkwijze en menen op deze manier de economie gaande te houden ongeacht de waanzinnig hoge kostprijs op termijn. Gesteund door de politiek houden zowel Ben Bernanke als Mario Draghi naar hun zeggen alle opties te dien aanzien wagenwijd open.
Opvallend is dat de kritiek op dit monetaire beleid vanuit Azië (China) aan het verstommen is. Daarentegen wordt er met des te meer inspanning gewerkt om de gevolgen ervan zo veel mogelijk tijdig te kunnen neutraliseren. De vergaande consequenties van deze actie dringen hier nog niet echt door maar de teerling is wel geworpen. Wat is er precies gaande?
Crux van de omslag
In onze regio hebben we het voortdurend over de groeibijstelling van 8% naar 7½% in China dat daarmee niettemin de grootste groeier ter wereld blijft. Niet gezien wordt dat de thans gevoerde monetaire politiek in dat land er volledig op is gericht om zo snel mogelijk aan de rol van de dollar als reservevaluta te ontsnappen. De snelle groei van de goudvoorraad ligt hieraan ten grondslag. Deze politiek zal op goed moment tot ingrijpende gevolgen in de gehele Westerse wereld leiden. De Chinezen zijn niet dom en beseffen terdege dat hun deviezenvoorraad ad $3.200 miljard, waarvan grofweg de helft in Amerikaans staatspapier, bezig is sterk te verwateren. Het is om deze reden dat China de goudvoorraad zo snel mogelijk “op gewicht” wil brengen om daarmee straks het koopkrachtverlies van de dollar- en ook de euroreserves op te kunnen gevangen. Daarmee komt het einde van de reserverol van de dollar in zicht en wordt tevens de intrede van de Chinese yuan als nieuwe reservevaluta ingeluid. Dit kan niet anders duiden dan op de crux van de omslag.
Thans wordt er met vallen en opstaan hard gewerkt aan de verdere economische ontsluiting van het land, het op gang brengen van de grootste middenstand ter wereld alsmede het creëren van een meer op de eigen regio afgestemde export vooral van kapitaalgoederen. Kennis speelt op alle deelterreinen een cruciale rol, vandaar de enorme stimulering van het onderwijs. Jaarlijks studeren er miljoenen studenten af. Kom daar hier ‘es om. Die dienen ook werk te vinden. De werkgelegenheid alsmede een betere verdeling van de welvaart vormen speerpunt van het Chinese Politbureau. Dat dit nog niet echt was gelukt was oorzaak van het tranendal van “opa” Wen Jibao twee weken geleden toen hij voor het front van het volk om vergiffenis smeekte, een prima gebaar waarmee hij veel goodwill kweekte. Of de beroering binnen het Politbureau hiermee te maken had is twijfelachtig. Wel schijnt er aan de vooravond van zijn vertrek een machtsstrijd te zijn ontstaan. Hoe dit afloopt is nog onduidelijk maar zal nauwelijks iets kunnen afdoen aan het huidige beleid.
Met een schuldvrije centrale overheid, ongeëvenaarde reserves en een voortvarende economie die de Amerikaanse qua BBP intussen naar de kroon steekt, wordt ruim baan gemaakt voor de yuan als nieuwe mondiale reservevaluta. De yuan zal straks een geheel andere omrekening kennen. Vergelijk dit maar met de dollar die tot augustus 1971 (loskoppeling van het goud) nog fl. 3,65 kostte. Nu gaan er nog een slordige 8 yuan in een euro en 6 in de dollar.
Grote gevolgen
Dit betekent dat het leven voor ons als schuldennatie aanmerkelijk zo niet ondraaglijk duurder zal worden en dat Amerika niet langer “gratis” kan importeren en eveneens sterk zal verarmen. Het spiegelbeeld dus van “de derde wereld” na de oorlog, waarbij de ultieme macht over de internationale handel op goed moment bij China zal komen te liggen. Tenzij hierop tijdig wordt geanticipeerd zal de verarming bij ons als gevolg van koopkrachtverlies grote sommen geld aan vermogens (met name obligaties, hypotheken, spaarkapitaal) verder doen verdampen. Chinees schuldpapier zal daarentegen zeer gewild zijn. Omdat hier de waardemaatstaven wegvallen, zal het Westerse bankensysteem in ernstig verval raken. Hoe moeten we straks onze grondstoffen inkopen? Ja, met de yuan of met goud! “Onze” centrale bankiers is geraden de goudvoorraden van vóór de uitverkoop in het afgelopen decennium weer zo snel mogelijk aan te vullen!
Als uitvloeisel van deze machtsuitoefening zal de V.S. straks evenmin meer kunnen verordonneren alle betalingsverkeer in dollars met Iran plat te leggen en het land uit de in België residerende SWIFT organisatie te stoten. Het betalingsverkeer met Iran’s grootste olie- en gasafnemers China en India voor resp. 22% en 17% van de productie wordt thans deels in goud maar bij voorkeur in yuan en rupies afgewikkeld. Of deze landen zich aan de olieboycot zullen conformeren, valt zeer te bezien. Dat zal sterk afhangen van compensatieleveringen vanuit landen als Saudi-Arabië en Rusland. De schoorsteen moet immers wel kunnen blijven roken.
Kat op het spek
In wezen bind je met zo’n boycot de kat op het spek, omdat je met een dergelijke maatregel een belangrijke groep landen “laat nadenken” over een alternatief van de dollar. Immers, het wordt overduidelijk dat je met een valuta méér oorlog kunt winnen dan met een militair ingrijpen. Maar laten we niet vergeten dat het afroepen van een olieboycot op Japan dat land in 1941 wel in oorlog met de V.S. bracht.
Onmiskenbaar is dat de nationale belangen het best zijn gediend met een sterke internationaal geaccepteerde munt. Voor het goud is deze rol nog niet weggelegd maar speelt op de achtergrond wel degelijk mee. Op dit moment liggen de Aziatische landen qua voorraad nog op grote achterstand. Om die reden zijn Chinese goudmijners ook actief belangen te nemen in buitenlandse goudprojecten in Afrika, Zuid-Amerika,Canada, Filipijnen en Indonesië. Veel ruchtbaarheid wordt hieraan niet gegeven. Voorts is China naarstig bezig bilaterale handelsbetrekkingen aan te gaan met haar belangrijkste handelspartners als Australië, Rusland en ook met Japan onder wederzijds gebruik van elkaars munten. Dit zegt genoeg over de intenties van een land als China.