Hij vindt het vak van cabaretier niet meer wat het geweest is. Hij schaamt zich er zelfs voor. Gevraagd naar zijn beroep antwoordt hij: “veearts”. Of desnoods beleggingsadviseur. Altijd nog beter dan cabaretier. De lachers zijn op zijn hand. Eerder stelde Jeroen van Merwijk in zijn show dat beleggers de kogel zouden moeten krijgen. Je geld ergens instoppen, en dan maar wachten tot het meer wordt. Walgelijk en laf. Toen de cabaretier daarna vroeg wie er belegde gaf natuurlijk niemand thuis. Ik deed mijn best een gezicht te trekken alsof ik niet eens wist waarover het ging. Fungeren als pispaaltje van een bloeddorstig cabaretpubliek is geen aanlokkelijk vooruitzicht. Het liep goed af.
Jeroen van Merwijk hoeft zich niet te schamen voor zijn beroep. Zijn show is een aanrader. Maar ik denk dat hij niet helemaal op de hoogte is van de recente ontwikkeling in beleggersland. Beleggen behoeft vanuit zijn optiek niet meer walgelijk te zijn. Automatische vermogengroei is er immers niet meer bij. In ieder geval niet over de afgelopen jaren. En om beleggers laf te noemen... Degene die zijn geld in de aandelenmarkt stopt lijkt meer op een kamikazepiloot.
Klachten leiden tot rechtzaken
Wat betreft het vak van adviseur. Ik zou niet zover willen gaan om mij desgevraagd voor te doen als cabaretier. Maar als je meldt dat je werkzaam bent in de financiële sector heeft dat toch minder glans dan een paar jaar terug. Ik ga er vanuit dat theaterbezoekers tegenwoordig meer tevreden zijn dan de klanten van vermogensbeheerders. In ieder geval lopen er minder rechtszaken tegen cabaretiers dan tegen vermogensbeheerders.
Niet alleen gefrustreerde particulieren weten de gang naar de rechter steeds makkelijker te maken. Ook professionele partijen roepen de hulp van de rechter in. Met als meest sprekende voorbeeld de zaak van het Unilever pensioenfonds tegen Merrill Lynch. Die zaak eindigde uiteindelijk in een schikking (zie: Teveel rendement? Vervolg uw adviseur!). Particuliere beleggers behalen ook successen. De zaak van beleggingsclub D’n Anwas tegen Rabobank is een voorbeeld.
Onlangs deed de klachtencommissie DSI een opmerkelijke uitspraak. Het betrof een klacht tegen een bank die aan provisiejagen (churning) zou hebben gedaan. Churning is per 1 februari 1999 per wet verboden. De commissie oordeelde dat de klacht terecht was. Daaraan werd toegevoegd dat met name in een dalende markt het aantal transacties beperkt dient te worden. Voor de volledige uitspraak verwijs ik naar de site van DSI www.dsi.nl.
Provisiejagen verboden
Dat provisiejagen wordt bestreden is volkomen terecht. Maar het koppelen van provisiejagen aan de marktsituatie lijkt me dubieus. Banken dienen hun best te doen om voor beleggers in termen van risico en rendement een optimaal resultaat te behalen. In goede tijden en in slechte tijden. Ook bij stijgende koersen zal de bank zich moeten onthouden van transacties die niet in het belang van de klant zijn. Natuurlijk zal de pijn van hoge transactiekosten voor de belegger minder zijn bij stijgende koersen. Maar ook dan is provisiejagen niets anders dan geld afpakken van de belegger. En moet het bestreden worden. Ik ga ervan uit dat dit ook het standpunt van de commissie is.
Maar wat is dan de achterliggende gedachte van de uitspraak? Misschien vindt de commissie dat veel muteren in dalende markten minder succesvol is dan in stijgende markten. Dat kan leuk worden. De klachtencommissie als beleggingsadviseur. Nieuwe munitie voor Van Merwijk.
Hoe dan ook, belangrijk is de consequentie van deze uitspraak. Stel dat een vermogensbeheerder in een dalende markt het in het belang van de cliënt acht een aantal mutaties door te voeren. De uitspraak van de commissie kan hem daarvan weerhouden. Als de resultaten door het achterwege blijven van de transacties tegenvallen, klaagt de belegger bij zijn vermogensbeheerder, die vervolgens naar de uitspraak van de commissie wijst. Een dilemma. Dit wordt nog eens versterkt omdat de commissie ook stelde dat de vermogensbeheerder zelfs aansprakelijk is als de klant nadrukkelijk om het opvoeren van het aantal transacties vraagt.
De uitspraak van de commissie is niet zonder gevaar. Door de marktsituatie in de uitspraak te betrekken wordt veel onzekerheid gecreëerd. Bij de belegger. En bij de vermogensbeheerder. Uiteindelijk is een onzekere vermogensbeheerder ook niet in het belang van de klant. En dat kan toch nooit de bedoeling zijn geweest van de uitspraak van de DSI commissie.
Marcel Tak is zelfstandig beleggingsadviseur en was hiervoor werkzaam op het ministerie van Financiën. Op moment van publicatie had Tak geen positie in de genoemde aandelen. De informatie in deze column is niet bedoeld als professioneel beleggingsadvies of als aanbeveling tot het doen van bepaalde beleggingen. Uw reactie is welkom op
tak@iex.nl.
Marcel Tak is zelfstandig beleggingsadviseur en was hiervoor werkzaam op het ministerie van Financiën. De informatie in deze column is niet bedoeld als professioneel beleggingsadvies of als aanbeveling tot het doen van bepaalde beleggingen.
Er zijn (nog) geen reacties geplaatst.